Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.
Ako Lang Ba? — anonymous Filipino confessions and hugot
Minsan feeling mo: ang OA ko ba? weird ba ako? am I selfish? masama ba akong tao? Well, tao lang tayo. At di ka nag-iisa. Let it out! Marami kang karamay.
Bumibili ako ng gulay na alam kong masisira lang sa ref. Hindi ko binibili yung gulay e. Binibili ko yung version ko na magluluto sana.
Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.
Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.
Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'
Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.
Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.
Yung mga message na gusto kong sagutin nang totoo, sinusuklian ko ng 'haha'. Mas madali kasi yun kaysa aminin na hindi ako okay.
Pag sinabi nilang 'ang strong mo,' gusto kong sumagot ng: hindi ako strong, wala lang akong choice. Pero ngingiti na lang ako. Ulit.
Plano: matulog ng 10pm para fresh bukas. Reality: 1am, nanonood ako ng stranger na naglilinis ng maduming carpet.
Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.
Sabi ko, bago ako bumili ng para sa akin, sina mama muna. Paggising ko, sampung taon na pala akong nasa pinakadulo ng sarili kong listahan.
Miss ko yung ako noong bata. Yung excited matulog kasi may pasyal bukas. Ngayon excited ako matulog para lang matapos yung araw.
Kayang-kaya kong gumising ng 4am para sa flight. Yung 7am alarm para sa trabaho? Mortal enemy ko.
Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?
Napapansin ko sa video call na tumatanda na sina mama at papa. Yung uban, yung mas mabagal na kwento. Gusto kong i-pause yung oras.
Hindi ako busog kahit gaano kadami kinain ko kung walang kanin. Pasta? Appetizer yan. Pizza? Merienda.
Minumulto ko yung food rider sa map. 'Bakit siya kumanan dyan?? Mas mabilis sa kaliwa!!' Para akong nanonood ng sports.
Tuwing video call kami ni mama sa abroad, 'kumusta ka' lang nasasabi ko. Yung totoo: 'uwi ka na, miss na kita.' Pero baka umiyak lang kaming dalawa.
Yung dream kong bahay para kina mama, kinakarera ko laban sa oras. Sana umabot tayo pareho.