🔥 Hugot

Bumibili ako ng gulay na alam kong masisira lang sa ref. Hindi ko binibili yung gulay e. Binibili ko yung version ko na magluluto sana.

Pag tinanong ako ng tita ko kung "kailan ka?", sasagot na ako ng "pag naipon ko na po yung down payment sa bahay" — natahimik lahat. Try niyo.

Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?

Yung marriage pressure sa akin hindi galing sa magulang ko. Galing sa mga kasal na kaklase kong ang gaganda ng prenup photos.

Libre ko na naman daw kasi "ikaw naman may trabaho". Lahat pala kami may trabaho, ako lang may resibo.

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.

Yung online seller na "last 2 stocks na po" since 2024, hinahangaan ko na yung consistency.

Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.

Bumili ako ng mamahaling sapatos minsan, para lang malaman kung ano pakiramdam. Ayun, guilty pa rin hanggang ngayon. Pero ang ganda ng sapatos.

Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.

Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.

Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.

Ang hirap palang mag-resign sa trabahong ayaw mo pag mahal mo yung mga taong kasama mo dun.

Yung GCash request na hindi pinansin, mas masakit pa sa seen-zoned na "mahal kita".

May jowa akong mahal na mahal ako. Yung problema, hindi ko alam kung mahal ko pa siya o sanay na lang ako. Takot akong alamin.

Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.

Tuwing performance review, sinusulat ko lahat ng nagawa ko tapos nahihiya pa rin akong basahin nang malakas. Bakit parang kasalanan yung humingi ng tama?

May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.

Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.

Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.

Pinapraktis ko yung "as per my last email" para hindi ko masabi yung gusto ko talagang sabihin.

Sinabi ko sa kanyang "sana masaya ka na". Sincere ako dun. Pero sana hindi masyadong masaya. Konti lang.

Hindi ako natatakot sa multo. Sa "Insufficient Balance" ako natatakot.

Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.

Sa jeep ako nagpa-practice ng "para po". Kinakabahan pa rin ako kada sasabihin ko. 28 na ako.

Yung dasal ko noon "sana pumasa ako". Ngayon "sana makatulog ako bago mag-2am". Lumiit yung hiling, lumaki yung pagod.

Nakita kong happy na siya sa iba. Yung nakakaloka, natuwa talaga ako para sa kanya. Tapos umiyak ako. Pareho palang totoo.

Sabi ko sa therapist ko "okay lang naman ako". Sabi niya "yung okay lang, hindi yan feeling, yan yung pintura". Hindi pa ako nakaka-recover dun.

Yung boss kong galit sa "quiet quitting", siya rin yung galit pag nag-OT claim ako. Gusto niya pala yung quiet lang talaga.

Yung papa kong hindi marunong mag-sorry, nagpapadala na lang ng picture ng tanim niya. Sige po, tanggap ko na po yung kamatis.

Night shift na ako ng limang taon. Kilala ko na lahat ng security guard, pero yung katawan ko hindi pa rin kilala kung anong oras dapat matulog.

May pinsan akong "black sheep" daw. Siya lang naman yung unang nagsabi ng totoo sa reunion. Kaya pala siya pinalayas, hindi pala siya yung problema.

Sabi ng phinvest dapat may 6 months emergency fund. Ako nga hindi pa nakakaraos ng 6 days bago sweldo e.

Kada sweldo may envelope ako para kina mama, sa bills, sa utang. Yung envelope na "para sa akin", laging huli, laging bakante.

May work bestie ako na hindi ko alam kung magkakakilala pa kami pag isa sa amin nag-resign. Kaya ayokong mauna.

Na-realize kong hindi ko na kailangan patunayan sa kanila na kaya ko. Sa sarili ko pa lang pala ako nagpapaalam.

Hindi kami naging kami. Pero pag naaalala ko siya, parang may binabayaran pa rin akong hulugan sa relasyon na hindi ko naman pala binili.

Tatlong beses na akong na-"next opening na lang" sa promotion. Yung next opening, laging may bago palang pinsan.

Yung kapitbahay naming nagvi-videoke ng "My Way" tuwing Linggo, 7 taon nang sintunado. Pero nung tumigil siya ng isang linggo, nag-alala ako. Kamusta na kaya siya?